Τι ισχύει για την αποτέφρωση νεκρών από γραφεία τελετών στην Ελλάδα

Η αποτέφρωση των νεκρών είναι μια διαδικασία, η οποία έχει τύχει μεγάλης συζήτησης στη χώρα μας, ειδικά τα τελευταία χρόνια, όταν η Ορθόδοξη Εκκλησία τάχθηκε ρητώς εναντίον αυτής της πρακτικής. Μέχρι πρότινος, η καύση του νεκρού επιτρεπόταν μόνο αν υπήρχε ρητή δήλωση του αποθανόντος, πριν αυτός αποβιώσει, όμως δεν λειτουργούσαν κέντρα αποτέφρωσης νεκρών στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα τα γραφεία τελετών να αναλαμβάνουν τη μεταφορά της σορού εκτός Ελλάδας, σε κρεματόρια στη Βουλγαρία αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, όπως η Γερμανία. Πλέον, με πρόσφατο νόμο του 2017, τα δεδομένα έχουν αλλάξει αρκετά και αναμένονται ακόμα περισσότερες εξελίξεις στο θέμα.

Κέντρα Αποτέφρωσης Νεκρών 

Το νομοθετικό πλαίσιο πριν το νόμο 4483/2017 δεν επέτρεπε τη λειτουργία κέντρων αποτέφρωσης νεκρών στην Ελλάδα. Έτσι, η πιο προσφιλής τακτική των συγγενών του αποθανόντος που επρόκειτο να αποτεφρωθεί ήταν να απευθύνονται σε ελληνικά γραφεία τελετών, τα οποία μετέφεραν τη σορό στη γειτονική Βουλγαρία εντός λίγων ωρών, ενώ η ίδια διαδικασία ακολουθούνταν και για την καύση οστών. Με το νόμο αυτόν, όμως, επιτράπηκε η ίδρυση και λειτουργία Κέντρων Αποτέφρωσης Νεκρών (ΚΑΝ) στην Ελλάδα. Η σχετική άδεια δίνεται είτε σε Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης είτε σε ιδιώτες. Ακόμα, βέβαια, δεν έχει οικοδομηθεί αποτεφρωτήριο στην Ελλάδα, όμως οι μελέτες έχουν ξεκινήσει, για να γίνει αυτό στον Ελαιώνα στην Αθήνα και στην Πάτρα.

Συναίνεση αποθανόντος

 Το νομοθετικό καθεστώς πριν το 2014 απαιτούσε να έχει δοθεί ρητή δήλωση του ατόμου όσο ζούσε για την καύση του μετά θάνατον, εφόσον οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις το επιτρέπουν. Πλέον, με το νόμο 4277/2014, ως δικαιολογητικό, για να προχωρήσει η διαδικασία, γίνεται δεκτή, αν δεν είχε δοθεί ρητή δήλωση του ατόμου όσο ζούσε, η έγγραφη δήλωση του/ της συζύγου ή του/ της συντρόφου από σύμφωνο συμβίωσης του αποθανόντος και αν αυτός δεν υπάρχει, των συγγενών πρώτου ή δευτέρου βαθμού. Παράλληλα, απαιτείται και η έγγραφη πιστοποίηση ιατροδικαστή ότι η αιτία θανάτου δεν χρήζει περαιτέρω ιατροδικαστικής διερευνήσεως και ότι αφαιρέθηκαν από το σώμα του νεκρού τυχόν ακατάλληλα για αποτέφρωση ιατροτεχνικά μέρη. 

Διαχείριση τέφρας

 Τα σχετικά θέματα με τη διαχείριση της τέφρας καθορίζει ο ίδιος νόμος του 2014, ο οποίος ορίζει ότι η τέφρα τοποθετείται υποχρεωτικά σε τεφροδόχο. Η τεφροδόχος μπορεί να τοποθετηθεί στον ειδικό χώρο φύλαξης στα κοιμητήρια ή να ενταφιαστεί εκεί, ενώ μπορεί και να εγκαταλειφθεί στη θάλασσα, εφόσον το σκεύος δεν έχει ρυπογόνα στοιχεία. Εφόσον δεν υφίσταται ρητή δήλωση του αποθανόντος για τη διαχείριση της τέφρας, για το ζήτημα αυτό αποφασίζουν ο/η σύζυγος και οι συγγενείς του, εξ αίματος ή εξ αγχιστείας, έως και τον τέταρτο βαθμό, κατά σειρά τάξεως.

Πηγές

Γραφεία Τελετών Κυριακίδης

Οδηγός του Πολίτη

Pin It